(+30) 2310 277698
joevital@gmail.com
Γυναίκα ψηλαφίζει τον λαιμό της - παθήσεις Θυρεοειδούς

Μάθετε τα πάντα για τις Παθήσεις του θυρεοειδούς αδένα

Ο θυρεοειδής αδένας είναι ο μεγαλύτερος και ένας από τους σημαντικότερους ενδοκρινείς αδένες του ανθρώπινου σώματος. Με σχήμα σαν πεταλούδα και θέση στη βάση του λαιμού ο θυρεοειδής αδένας διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στη ρύθμιση πολλών λειτουργιών του οργανισμού μέσω της έκκρισης των θυρεοειδικών ορμονών στο αίμα.

Οι παθήσεις του θυρεοειδούς αδένα μπορεί να είναι ανατομικές, δηλαδή να έχουν σχέση με το μέγεθος, τη σύσταση, τις τοπικές διογκώσειςτου οργάνου ή λειτουργικές, που σχετίζονται με την υπερλειτουργία(υπερθυρεοειδισμός) ή την υπολειτουργία (υποθυρεοειδισμός) του θυρεοειδούς.

Στις ανατομικές παθήσεις του θυρεοειδούς αδένα περιλαμβάνονται οι όζοι και τα αδενώματα του θυρεοειδούς, η βρογχοκήλη, ο καρκίνος του θυρεοειδούς και το αδένωμα παραθυρεοειδούς αδένα. 

Ενίοτε ανατομικές και λειτουργικές παθήσεις του θυρεοειδούς αδένα μπορεί να συνυπάρχουν.

Οι κακοήθειες καθώς και οι άλλες σοβαρές περιπτώσεις ανατομικών παθήσεων του θυρεοειδούς αντιμετωπίζονται αποτελεσματικά με χειρουργική επέμβαση. Κάθε πάθηση απαιτεί ιδιαίτερα λεπτές επεμβάσεις, τις οποίες εκτελεί με μεγάλη επιτυχία ο εξειδικευμένος και έμπειρος χειρουργός ενδοκρινών αδένων Δρ. Ιωσήφ Βιτάλ.

Καρκίνος του θυρεοειδούς

Ο καρκίνος του θυρεοειδούς αποτελεί την πιο κοινή κακοήθεια του ενδοκρινικού συστήματος, η οποία σχεδόν πάντα είναι ιάσιμη με την κατάλληλη θεραπεία. Ο καρκίνος του θυρεοειδούς εμφανίζεται με τη μορφή όζων, είναι πιο συχνός στις ηλικίες των 30 ετών και άνω των 60 ετών, ενώ προσβάλλει πιο συχνά τις γυναίκες. Ευτυχώς, όμως, οι περισσότεροι όζοι, σε ποσοστό άνω του 90%, που εμφανίζονται στον θυρεοειδή είναι καλοήθεις.

Τα αίτια που προκαλούν καρκίνο του θυρεοειδούς δεν είναι γνωστά. Ωστόσο, παράγοντες κινδύνου θεωρούνται άλλες παθήσεις του θυρεοειδούς, ένα οζίδιο του θυρεοειδούς που αυξάνεται γρήγορα σε μέγεθος, θεραπευτική ακτινοβολία στο κεφάλι και τον λαιμό, ιδιαίτερα σε παιδική ηλικία, η έκθεση σε ραδιενεργή ακτινοβολία και το οικογενειακό ιστορικό καρκίνου θυρεοειδούς.

Ο καρκίνος του θυρεοειδούς αδένα πολύ συχνά δεν έχει κανένα σύμπτωμα. Πολλές φορές οι ασθενείς μπορεί να παρουσιάσουν μία διόγκωση στον λαιμό, που αυξάνεται σταδιακά. Επίσης, μπορεί να εμφανίσουν δυσκολία στην κατάποση και την αναπνοή καθώς και βραχνάδα στη φωνή χωρίς εμφανή αίτια. Σε κάποιους ασθενείς ο καρκίνος του θυρεοειδούς μπορεί να προκαλέσει πόνο στον λαιμό, στη γνάθο ή στο αυτί.

Σε κάθε περίπτωση, όταν εντοπίζονται όζοι στον θυρεοειδή πρέπει να παρακολουθούνται σε τακτά χρονικά διαστήματα, ώστε η διάγνωση πιθανής κακοήθειας να γίνεται σε πρώιμο στάδιο.

Η διαδικασία που δείχνει με μεγάλη ακρίβεια αν ένας όζος είναι  καλοήθης ή ύποπτος για κακοήθεια είναι ένας εξειδικευμένος υπέρηχος τραχήλου, σε συνδυασμό με παρακέντηση με λεπτή βελόνη (FNA).

Η θεραπεία για τον καρκίνο του θυρεοειδούς είναι κατεξοχήν χειρουργική και αφορά στην ολική αφαίρεση του αδένα και τον λεμφαδενικό καθαρισμό. Η χειρουργική επέμβαση πρέπει να γίνεται από εξειδικευμένο και έμπειρο χειρουργό θυρεοειδούς, ώστε να μειωθούν οι κίνδυνοι επιπλοκών και τα ποσοστά επανεμφάνισης καρκίνου του θυρεοειδούς σε τραχηλικούς λεμφαδένες.

Αν η επέμβαση πραγματοποιηθεί σωστά, τα θεραπευτικά αποτελέσματα είναι εξαιρετικά.

Όζοι και Αδενώματα Θυρεοειδούς

Οι όζοι θυρεοειδούς είναι ευδιάκριτες μάζες, συμπαγείς ή γεμάτες υγρό που δημιουργούνται μέσα στον θυρεοειδή αδένα. Οι περισσότεροι όζοι είναι μικροί και ακίνδυνοι και δεν προκαλούν συμπτώματα.

Οι όζοι θυρεοειδούς μπορεί να οφείλονται σε ελαττωμένη πρόσληψη ιωδίου, σε απλή υπερανάπτυξη του θυρεοειδικού ιστού, σε κύστεις που περιέχουν υγρό, σε χρόνια φλεγμονή του θυρεοειδούς(θυρεοειδίτιδα Hashimoto), σε πολυοζώδη βρογχοκήλη ή σε μάζα(καλοήθη ή κακοήθη).

Τα αδενώματα θυρεοειδούς είναι όζοι που οφείλονται στην υπερανάπτυξη φυσιολογικού θυρεοειδικού ιστού και είναι καλοήθεις.  Ωστόσο, όταν ένας τέτοιος όζος αυτονομηθεί και αρχίσει να παράγει μεγάλη ποσότητα ορμονών στον θυρεοειδή, με αποτέλεσμα τον υπερθυρεοειδισμό και τη δημιουργία τοξικού αδενώματος. Η συχνότητα των αδενωμάτων αυξάνει με την ηλικία, ενώ  παρατηρούνται πιο συχνά στις γυναίκες.

Οι περισσότεροι ασθενείς με όζους θυρεοειδούς δεν παρουσιάζουν συμπτώματα. Ωστόσο, σε ορισμένες περιπτώσεις οι μεγάλοι στο μέγεθος όζοι μπορεί να είναι ψηλαφητοί και να είναι και ορατοί σαν διογκώσεις στον λαιμό. Επίσης, είναι πιθανόν οι ασθενείς να παρουσιάζουν δυσκολία στην κατάποση καθώς και δυσχέρεια στην αναπνοή.

Επίσης, όταν οι όζοι και τα αδενώματα θυρεοειδούς παράγουν περισσότερη θυροξίνη προκαλούν συμπτώματα υπερθυρεοειδισμού, δηλαδή απώλεια βάρους, δυσανεξία στην ζέστη, ταχυκαρδίες, τρόμο κα.

Αν έχετε κάποια από τα παραπάνω συμπτώματα, δείτε και ψηλαφήσετε διογκώσεις στον λαιμό ή ανακαλύψετε τυχαία σε κάποια εξέταση όζους στον θυρεοειδή, πρέπει να απευθυνθείτε στον γιατρό σας. Οι όζοι και τα αδενώματα του θυρεοειδούς απαιτούν συστηματική κλινική και εργαστηριακή διερεύνηση, προκειμένου να αποκλειστεί το ενδεχόμενο καρκίνου του θυρεοειδούς ή άλλων παθήσεων.

Στο πλαίσιο αυτό, διενεργούνται μία σειρά από εξετάσεις, που περιλαμβάνουν  ψηλάφηση, εργαστηριακό και απεικονιστικό έλεγχο και αν χρειαστεί διενέργεια σπινθηρογραφήματος και παρακέντηση με λεπτή βελόνα βιοψίας(FNA).

Aνάλογα με τον τύπο του όζου, υπάρχουν διάφορες θεραπευτικές επιλογές. Σε κάθε περίπτωση, όμως, η πλήρης διερεύνηση του όζου είναι απαραίτητη, ώστε να αποφασιστεί αν ο ασθενής θα πρέπει να χειρουργηθεί ή όχι.

Η χειρουργική επέμβαση συνιστάται για όζους που είναι κακοήθεις ή ύποπτοι για κακοήθεια αλλά και για καλοήθεις όζους που αυξάνουν σε μέγεθος και προκαλούν συμπτώματα καθώς και αδενώματα θυρεοειδούς, που είναι τοξικά. Οι επεμβάσεις πραγματοποιούνται από εξειδικευμένο και έμπειρο χειρουργό θυρεοειδούς, ώστε να επιτευχθεί το βέλτιστο θεραπευτικό αποτέλεσμα με εκμηδένιση των επιπλοκών.

Παθήσεις του θυρεοειδούς αδένα: Ευμεγέθης βρογχοκήλη

Η ευμεγέθης βρογχοκήλη αναφέρεται στην ανώμαλη ανάπτυξη του θυρεοειδούς αδένα, που μπορεί να προκαλέσει πόνο κατά την κατάποση και δυσκολία στην αναπνοή. Γενικά βρογχοκήλη ονομάζεται κάθε διόγκωση του θυρεοειδούς αδένα που δεν οφείλεται σε φλεγμονή ή καρκίνο και αποτελεί μια πολύ συχνή πάθηση.

Η διόγκωση μπορεί να είναι στον ένα ή και στους δύο λοβούς, να έχει έναν όζο(οζώδης βρογχοκήλη) ήπολλούς όζους (πολυοζώδης βρογχοκήλη). Όταν η διόγκωση του θυρεοειδούς δεν συνοδεύεται και από υπερλειτουργία του αδένα η βρογχοκήλη ονομάζεται μη τοξική.

Τα κυριότερα αίτια που προκαλούν τη βρογχοκήλη είναι η έλλειψη ιωδίου στην τροφή καθώς και αυτοάνοσα νοσήματα, όπως η θυρεοειδίτιδα Hashimoto και η νόσος Graves. Σε ορισμένες περιπτώσεις βρογχοκήλης τα αίτια δεν είναι γνωστά.

Αν η βρογχοκήλη είναι μικρή, ο ασθενής είναι ασυμπτωματικός. Η ευμεγέθης βρογχοκήλη μπορεί να ορατή σε βαθμό που να αποτελεί αισθητικό πρόβλημα. Επίσης, είναι πιθανόν να προκαλεί πιεστικά φαινόμενα στην τραχεία και στον τράχηλο με συνέπεια ο ασθενής να παρουσιάζει δύσπνοια, αίσθημα σφιξίματος ή και βραχνάδα στη φωνή. Κάποιες φορές μπορεί να καταδύεται και στον θώρακα(ευμεγέθης καταδυόμενη βρογχοκήλη).

Η διάγνωση πραγματοποιείται με καλή κλινική εξέταση από τον χειρουργό και εργαστηριακό και απεικονιστικό έλεγχο.

Η ευμεγέθης βρογχοκήλη που αποτελεί αισθητικό πρόβλημα ή πιέζει την τραχεία, αντιμετωπίζεται με χειρουργική επέμβαση από εξειδικευμένο χειρουργό θυρεοειδούς. Ο χειρουργός ανάλογα με την περίπτωση μπορεί να προχωρήσει σε μερική ή ολική θυρεοειδεκτομή.

Αδένωμα παραθυρεοειδούς αδένα

Το αδένωμα παραθυρεοειδούς αδένα είναι μια καλοήθης πάθηση, που εμφανίζεται συνήθως σε έναν ή πιο σπάνια σε περισσότερους παραθυρεοειδείς αδένες. Οι τέσσερις παραθυρεοειδείς αδένες παράγουν την παραθυρεοειδική ορμόνη,  που βοηθά στη ρύθμιση της ποσότητας ασβεστίου και φωσφόρου στο αίμα.

Το αδένωμα παραθυρεοειδούς αδένα αποτελεί τη βασική αιτία υπερπαραγωγής της παραθυρεοειδικής ορμόνης και κατ΄επέκταση του ασβεστίου, μία νόσος που ονομάζεται πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός και έχει πολλαπλές επιπτώσεις στον ασθενή.

Στις σοβαρές και χρόνιες περιπτώσεις, ο πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός μπορεί να προκαλέσει οστεοπενία ή οστεοπόρωση, αρθρίτιδες, μυϊκή αδυναμία, καθώς και πέτρες στους νεφρούς. Επίσης, μπορεί  να εκδηλωθούν ψυχιατρικά προβλήματα, όπως κατάθλιψη, μεταβολή προσωπικότητας και συμπεριφοράς, σύγχυση και διαταραχές μνήμης.

Πάντως, το αδένωμα παραθυρεοειδούς αδένα δεν προκαλεί ειδικά συμπτώματα. Σε αρχικό στάδιο πρωτοπαθούς υπερπαραθυρεοειδισμού μπορεί ο ασθενής να αισθάνεται αδυναμία και μυϊκή αδυναμία και να κουράζεται εύκολα.

Η διάγνωση της πάθησης γίνεται με αιματολογικές εξετάσεις για τη μέτρηση της παραθυρεοειδικής ορμόνης και του ασβεστίου στο αίμα. Παράλληλα, ο απεικονιστικός έλεγχος μπορεί να εντοπίσει το αδένωμα παραθυρεοειδούς αδένα.

Η οριστική θεραπεία για το αδένωμα παραθυρεοειδούς είναι η χειρουργική αφαίρεση του αδένα. Η αποτελεσματικότητα της χειρουργικής επέμβασης όταν πραγματοποιείται από έμπειρο χειρουργό ενδοκρινών αδένων φθάνει μέχρι το 99%.